टट्टी Tales

स्कूलमा छँदा जब तुर्कमिनिस्तान जानुपर्ने हुन्थ्यो, तब घटीमा चार या पाँचजना भइन्थ्यो चर्पी छिर्ने। पालैपालो हैन, सबैजना एकैचोटि।

===============================

नेपालमा चर्पी बनाउन जान्दैनन् मान्छेहरु (जस्तो लाग्छ)। गाउँतिर बोरा-ढोड-जस्ता-आदि ले बारेका चर्पी हल्का घिनलाग्दा भए नि अर्ग्यानिक हुन्छन, किनकि बारीको पाटामा हुन्छन… खाल्डो भरिएपछि बारीको अर्को साइडतिर सर्छन। गाउँमा बस्ने किसानहरुका लागि राम्रै काम दिन्छन यस्ता चर्पीले।

तर जसले पक्की चर्पी बनाउँछन नि, आफ्नो चर्पी अरु कसैले देखे भने राष्ट्रिय-स्तरको बेइज्जत हुन्छ भन्ने सोच राखेर बनाउँछन कि प्रायले झैँ लाग्ने। घरभित्र बनाउनेले अँध्यारो कुनामा बनाउँछन, जहाँ घाम विरलै जान्छ। घरबाहिर बनेकाले घाम र हावा पाए पनि सरसफाइ खासै भेटेको छैन मैले। त्यसमाथि चर्पी सफा गर्ने टेक्निक भनेको पानीले भिजाउनु हो भनेर बुझिन्छ है हाम्रोमा, किन पो हो। भुइँ बढार्नु, बेलाँबेलाँ फिनोल छर्किनु नास्ति। पानी १ बाल्टिन खनाएर घामको मुख नदेखेपछि गन्हाएर उत्पात।

Continue reading

Advertisements