इपिक यान्ड अवोसम गोसाइँकुण्ड ट्रेक

गोसाइँकुण्ड

गोसाइँकुण्ड

झ्यासहरुले भन्लान – जाबो गोसाइँकुण्ड पुगेर आउनु कसरी इपिक हुन्च?

नहुने भए जुज्दाइले बलग लेखेर बस्थ्यो होला त वत्स? 😉

 

पृष्ठभूमि

अपर मुस्ताङ्ग र लोमान्थाङ्गको यात्रा गरेर आएको दोश्रो दिनै त होला, हाम्रो ‘धोकेबाज ग्रुप’ लाई मैले सोधेँ: को तयार छ गोसाइँकुण्ड जान?

कसैले जान्छु भने, कसैले जान्न। पक्का जानेमा म र जुलोजिस्ट बोरो अनुज भयौँ। तर २ जना मत्र अलि नपुग्ला कि भनेर गुरुपमा कुरा राखिराख्यौँ। तर कुरो फेरि उही: किटानी यति जाने भनेर कसैले भनेनन्। त्यसैले त गुरुपको नाम धोकेबाज राख्या 😉

तेस्रो मान्छेको खोजीमा मैले बोकी दिदी स्टोरीको ‘चावहिल’ फुनाएँ। मैले भन्या कुरो उसले काट्दैन भनेर भनेकै हो, तत्काल समर्थन जनायो। कति हिँड्नुपर्छ? भनेर सोध्या त थ्यो मलाई। अब म आफैँ तेता नहिँडेको मान्छे, कति हिँड्नुपर्छ भन्नु?

Continue reading

Advertisements

लोमान्थाङ्गको सेरोफेरो

Lo-Manthang Aerial View

 

लोदर – १

लोदर लाग्न तब शुरु भयो जब हामीले टिकट काटेको बस इन्धन अभावका कारण नजाने भयो। B ५ र ६ सीटमा ऐशका साथ सुत्तै जाम्ला भन्नी सपना तुहियो हेर्नुहोस् है।

अनि अर्को बसको लास्ट सीटाँ लगेर राख्द्यो हामी दाजुभाइलाई। लौ, यो पनि मन्जूरै छ भनेर चित्त बुझाउन मात्र के लाइया थ्यो, बसको मालिकले ‘सरहरु क्याबिनमा आउनुस्, म उता मिलाइदिन्छु…. याँ पूछाराँ किन बस्नुहुन्छ’ भनो।

लौ न त, पाइलटसँगै ककपिटाँ बसेर जान पाइनी भैयो भनेर गमक्क परेको त त्यो झन रद्दीच ठाउँ हुनी रछ… आफूले नाइट बसाँ क्याबिनाँ पैले बसेको नाइँ। अनुभव नहुनुले मार्‍यो।

Continue reading